“พ่อแม่ ลูก ถูกธรรม” โดย พระธรรมโกศาจารย์ (ปัญญานันทภิกขุ)

*ถ้าจิตใจพ่อแม่เป็นธรรม ลูกก็จะเป็นธรรม ถ้าจิตใจพ่อแม่เป็นอกุศล ลูกก็จะมีจิตใจเป็นอกุศล ฉะนั้นเมื่อเราจะมีลูก ก็ต้องให้มีโดยธรรม
ให้เขาออกมาจากธรรมะ มีจิตใจดีงามมาตั้งแต่เริ่มต้น พ่อแม่จะต้องประพฤติธรรมเป็นตัวอย่างแก่ลูกตลอดเวลา
เลี้ยงลูกให้ดีทั้งกาย ทั้งใจและเราต้องเสียสละสิ่งไม่ดีไม่งาม ไม่ทำให้ลูกเห็น…

*เมื่อเราได้รับความทุกข์ ความเดือดร้อน ผู้ที่ช่วยเราเป็นคนแรก ก็คือพ่อแม่ของเรา พ่อกับแม่นั้น แม่แหละมาก่อน แม่วิตกกังวลกับลูกมากกว่าพ่อ
เอาใจใส่มากเป็นพิเศษ ถ้าเกิดเหตุเภทภัยอะไรขึ้น แม่ต้องนึกถึงลูกก่อนแล้วเข้าไปอุ้มลูกไว้ทันที

*น้ำใจที่รักเราอย่างแท้จริง ช่วยเหลือเราอย่างแท้จริงนั้น จะหาได้จากหญิงคนใด นอกจากแม่ของเราเท่านั้นเอง
แม้เราจะเติบโตขึ้นมีคนรักเรา แต่ก็รักไม่เหมือนแม่รักเราหรอก มันรักคนละแบบแม่รักเรานี่ รักอย่างแท้จริง

*ถ้าคุณแม่คุณพ่อเรายังมีชีวิตอยู่ เราจะต้องตอบแทนท่านด้วยการเลี้ยงท่าน รักษาท่านเวลาเจ็บไข้ได้ป่วย ช่วยทำกิจการงานให้แก่ท่าน
เมื่อท่านต้องการอะไร ต้องหาสิ่งนั้นมาให้ท่านบ้าง ให้ท่านได้รับประโยชน์สมตามความตั้งใจ เอาใจใส่ดูแลในเรื่องการกินการอยู่ทุกประการให้เรียบร้อย
ให้เหมือนกับเมื่อเราเล็กๆ คุณแม่เลี้ยงเราอย่างไร คุณพ่อดูแลเราอย่างไร เราก็ทำอย่างนั้นกับท่านอีกทีหนึ่ง

*คนที่หมั่นระลึกถึงบุญคุณของพ่อแม่จะไม่ทำชั่วเป็นอันขาด ทำไมจึงทำชั่วไม่ได้ เพราะเรารักแม่มากเหลือเกิน คนรักแม่นี่ทำชั่วไม่ได้
เพราะกลัวแม่จะเดือดร้อนใจ กลัวแม่จะเป็นทุกข์ เขาจึงไม่กระทำความชั่ว ความเสียหาย อันนี้ก็คือความกตัญญูกตเวทีต่อมารดาผู้บังเกิดเกล้า
เป็นเกราะเพชร 7 ชั้นกันภัยก็ว่าได้ ไม่ให้เราตกไปสู่อบาย ไม่ให้เราเป็นคนชั่วคนร้ายเพราะความรักที่มีต่อคุณแม่นี่มันขวางทาง ไม่ให้เราคิดผิดได้เป็นอันขาด

ขอขอบคุณบทความดี ๆ จาก : http://larnbuddhism.com/webboard/forum8/thread1295.html